این روزها هر چه حواس دلم را پرت میکنم
دوباره با اشک رو به سوی شما میکند
این بی قراری ها، گوشه ی دنج دلم را دوباره معطر میکند
قصه ی من و فاطمیه ها هنوز هم ادامه دارد…
دستِ دلم را میگیرم و روانه اش میکنم پشت تاریکی های بقیع
معجر خاکی
روضه ی مادر…
تمام تاریکی های بقیع را قدم میزنم
غریبی از سر و روی اش میبارد.
سلام میدهم و قلبم آرام،آرام نورانی میشود.
و من مدام زیر گوش غربت بقیع زمزمه
می کنم…
مادرجان!
گوشه ی چادرتان را، از سر دلم برندارید.

تمام متن های وبلاگ نوشته خودم است

نشستم از آرزوهایم بنویسم. از آرزوهایی که دوست داشتم زودتر برآورده شود. راستش خیلی فکر کردم، چیز دست و پا گیری پیدا نکردم. شاید الان اگر بگویند آرزویت چیست؟ می‌گویم دلم می‌خواهد وسط حرم زندگی کنم. دلم برای خادمی یک بارگاه نورانی غنج می‌رود. اما از گذشته چیزی یادم نمی‌آید. نه اینکه خواسته‌ای نبوده باشد ولی به حد آرزو نرسیده است.

شاید معنای آرزو را نمی‌دانم. فقط یادم هست همیشه دلم می‌خواست در دنیای خودم زندگی کنم. یک دنیایی که با دنیای آدم‌های عادی متفاوت باشد. بخاطر همین همیشه در دنیای قصه‌ها بودم. هر وقت کتابی می‌خواندم خودم را جای قهرمانش، بین صفحات کتاب جا می‌کردم. هر شخصیتی که به دنیایم نزدیک‌تر بود، مهمان همیشگی من و آرزوهایم می‌شد.
لابه لای کلمات و صفحات کتاب‌ها می‌گشتم تا در دنیایی که متفاوت از دنیای آدم‌ها باشد زندگی کنم. علاقه‌ام به کتابخوانی هم از همین سرچشمه می‌گیرد.

آرزو بود یا هر چیزی، هنوز هم همراهم است. فقط انگار بزرگ‌تر شده است. تغییر کرده است. کتاب‌ها تغییر کرده است. آرزو بزرگ شده است، پخته شده است. حالا دنبال دنیای متفاوت نیستم. دنبال شخصیت‌هایی هستم که خودشان دنیا را تغییر می‌دهند. دنبال تغییر دنیا نه فقط برای خودم برای همه‌ی آدم‌ها. آرزوی یک دنیای بهتر برای همه.

۹مهرماه ۱۴۰۵

گاهی حیاط خلوت دلت را آب و جارو می‌کنی. می‌نشینی کنار گل یاسی که دست به دامن دیوار شده است تا زمین نخورد، خیره می‌شوی به شمعدانی‌های لب حوض.

سکوت همه جا را گرفته است و تو این سکوت را دوست داری. بوی چای بابونه عصرگاهی سر ذوقت می‌آورد. دست می‌بری و شاخه یاس را لمس می‌کنی. با همه وجود عطر یاس را بو می‌کشی تا دلت بوی یاس بگیرد.

دلت می‌خواهد دست خودت را بگیری و سال‌ها دور شوی از آنچه آزارت می‌دهد. غبطه می‌خوری به حال برگ‌های تازه انار که خودشان را دست پاییز سپردند.

غرق در آفرینش این همه زیبایی، خالق را شکر می‌گویی. یادت می‌آید خیلی وقت است دستانت را در دست خدا گذاشته‌ای. خیالت آسوده می‌شود. مگر می‌شود، آفریدگارت تو را رها کرده باشد. غم دوری از خالق حتی دل آسمان را هم گرفته است.

دلت برای درد دل‌های عاشقانه پای سجاده نماز تنگ شده است. بلند می‌شوی وضو می‌گیری و خودت را به دست دعاهای عاشقانت با خدا می‌سپاری.

همیشه کنج دلم برای دخترک پر جنب و جوش وسط گندمزار غنج می‌رود. همان که هر روز عصر وقتی کم کم غروب آفتاب بستر خواب شبانه‌اش را پهن می‌کرد با لباس گل گلی چین‌دار راهی گندمزار پشت خانه می‌شد. بهارکه می‌شد حال و هوای عجیب روستا ذهن پر از شیطنت‌های کودکی‌اش را قلقلک می‌داد.

هنوز هم بوی بابونه‌های وحشی کنار نخلستان هوش از سرش می‌رباید. دخترک ده ساله‌ای که وسط گل‌های همیشه بهار و بابونه جا خوش کرده است. گاهی دستانش را بر سر علف زار می‌کشد و گاهی دامن چین‌دارش پر از گل‌های بابونه است.

می‌نشینم پای همان تکه از خاطرات کودکیم و خیره خیره تماشایش می‌کنم. سرِ دردُ دلش که باز می‌شود، می‌پرسم «چقدر این روزها را دوست داری؟»
همانطور که با سر انگشتانش گل‌ها را نوازش می‌کند با خنده می‌گوید: «خیلی».
دوباره نگاهم می‌کند. نگاهش پر از شوق زندگی است.
می‌گوید: «نگاه کن دامنم پر از گل‌های بابونه شده، بو بکش، انگار دستانم را وسط گلها کاشته‌ام. بوی گل گرفته‌اند».
چقدر شوق زندگی کردنش را دوست دارم.

حالا سال‌هاست با رویای گندمزار و بوی بابونه‌های کنار نخلستان روزگار می‌گذرانیم. من و دخترک شاد ده سالگی‌هایم.

#به_قلم_خودم
#پرنیا