تسنیم

مادرانگی

دیشب دلم تا پشت در خانه‌ی مولا رفت، تا غربت حضرت پدر. تا در نیمه سوخته. تا بازوی ورم کرده. قرار بود یادواره شهدا باشد اما مگر می‌شد از شهید گفت و مادر را خبر نکرد؟ اسم شهید گمنام با نام مادر، با فاطمیه در هم آمیخته است.

همان اول نمایش، آتش که روشن شد دلم تمام کوچه‌های مدینه را تا خانه مولا گریست. درکه آتش گرفت، شد شروع غربت پدرانه مولایم علی علیه السلام.

من تمام کوچه پس کوچه‌های مدینه را همراه روضه تحیر زینب وقتی دستان پدر را بسته بودند و مادر راسیلی می‌زدند، قدم زدم. تمام کوچه‌های مدینه را روضه خواندم. تابوت حضرت مادر را که حمل می‌کردند دلم به دنبال غربت امام مجتبی تا بقیع رفت. فاطمیه برای ما بچه شیعه‌ها آغاز غربت و تنهایی مولایمان علی است.

دست در دست غریبانه‌های مولا همراه با شهید گمنام از مدینه تا دل آشوب‌های حاج حسین خرازی اشک‌هایم را ریسه کردم. رسیدم به روضه های مادر شهید تورجی‌زاده وقتی کار جبهه سخت شده بود. رسیدم به توسل حاج قاسم وقتی کار جبهه‌ گره می‌خورد.

ما تمام تاریخ را با مادرانگی‌هایتان زندگی کرده‌ایم. فاطمیه شروع توسلات‌مان در خانه‌ی پدر و مادرمان است.

پرنیا🍃

این روزها هر چه حواس دلم را پرت میکنم
دوباره با اشک رو به سوی شما میکند
این بی قراری ها، گوشه ی دنج دلم را دوباره معطر میکند
قصه ی من و فاطمیه ها هنوز هم ادامه دارد…
دستِ دلم را میگیرم و روانه اش میکنم پشت تاریکی های بقیع
معجر خاکی
روضه ی مادر…
تمام تاریکی های بقیع را قدم میزنم
غریبی از سر و روی اش میبارد.
سلام میدهم و قلبم آرام،آرام نورانی میشود.
و من مدام زیر گوش غربت بقیع زمزمه
می کنم…
مادرجان!
گوشه ی چادرتان را، از سر دلم برندارید.

تمام متن های وبلاگ نوشته خودم است

خادمی یک بارگاه نورانی

نشستم از آرزوهایم بنویسم. از آرزوهایی که دوست داشتم زودتر برآورده شود. راستش خیلی فکر کردم، چیز دست و پا گیری پیدا نکردم. شاید الان اگر بگویند آرزویت چیست؟ می‌گویم دلم می‌خواهد وسط حرم زندگی کنم. دلم برای خادمی یک بارگاه نورانی غنج می‌رود. اما از گذشته چیزی یادم نمی‌آید. نه اینکه خواسته‌ای نبوده باشد ولی به حد آرزو نرسیده است.

شاید معنای آرزو را نمی‌دانم. فقط یادم هست همیشه دلم می‌خواست در دنیای خودم زندگی کنم. یک دنیایی که با دنیای آدم‌های عادی متفاوت باشد. بخاطر همین همیشه در دنیای قصه‌ها بودم. هر وقت کتابی می‌خواندم خودم را جای قهرمانش، بین صفحات کتاب جا می‌کردم. هر شخصیتی که به دنیایم نزدیک‌تر بود، مهمان همیشگی من و آرزوهایم می‌شد.
لابه لای کلمات و صفحات کتاب‌ها می‌گشتم تا در دنیایی که متفاوت از دنیای آدم‌ها باشد زندگی کنم. علاقه‌ام به کتابخوانی هم از همین سرچشمه می‌گیرد.

آرزو بود یا هر چیزی، هنوز هم همراهم است. فقط انگار بزرگ‌تر شده است. تغییر کرده است. کتاب‌ها تغییر کرده است. آرزو بزرگ شده است، پخته شده است. حالا دنبال دنیای متفاوت نیستم. دنبال شخصیت‌هایی هستم که خودشان دنیا را تغییر می‌دهند. دنبال تغییر دنیا نه فقط برای خودم برای همه‌ی آدم‌ها. آرزوی یک دنیای بهتر برای همه.

۹مهرماه ۱۴۰۵

همیشه عاشق درس خوندن بودم. برخلاف خیلی از همکلاسی هایم که به زور درس می خوانند و از درس و مدرسه متنفر بودند من با شوق وارد مدرسه می شدم و در س خواندن را خیلی دوست داشتم.
در یک برهه از زندگی برخوردم به حوزه. خیلی اتفاقی وارد حوزه شدم. ولی همیشه با خودم می گویم ای کاش زودتر با حوزه آشنا شده بود. کاش زودتر وارد حوزه می شدم. کاش درس خواندنم را در یک مرحله از زندگی رها نکرده بودم.

یادم هست، اولین باران پاییزی، کنار شرم سرخ اطلسی ها، نگاهت را قاب گرفتم
و دستانم را در انتظار به آغوش کشیدنت
نذر اقاقی های پشت پنجره کردم
دلم میخواست
پاییز باشد
تو باشی
نگاهم خیس شود از شوق دیدارت
دلم میخواست
باران ببارد و تو هی درگوشی قربان صدقه ام بروی و هی بگویی:« جانم، لباس گرم بپوش. هوای پاییز را که می دانی، تکلیفش با خودش هم مشخص نیست. تو ولی مواظب خودت باش».
بعد هی وسط روزهایی که حسرت داشتنت را دارم سرک بکشی و بگویی:« من این سالها را به امید با تو بودن زنده مانده ام».
یادت هست قرار گذاشته بودیم
زیر چتر دونفره نارون ها، ساعت ها قدم بزنیم.
دلم می خواهد
پاییز باشد
تو باشی
نگاهم خیس شود از شوق دیدارت