تسنیم

عشقی تا بی نهایت.
انسان همیشه به دنبال عشق است.
و عشق مانند مویرگ در تمام کالبد زندگی انسان تنیده شده است.
گاهی قصه ی زندگی افراد بزرگ نشان میدهد که میتوان عاشق یک عشق زمینی بود و در پایان به معبود حقیقی رسید.
یک سوال مرا رساند به کتاب زیبای
*نیمه پنهان ماه*
عاشقانه ای تا خدا.
از اول غرق شدم در زیبایی عشق غاده و مصطفی.
غرق شدم در بی نهایت یک زیبایی.
وقتی غاده از مصطفی میگفت و وقتی دنیا در برابر وجود بی نهایت مصطفی سر تعظیم فرود آورده بود.
چقدر خواندن سرگذشت زندگی اسطوره های میهنم جذاب است پر از درس های زندگی.
هم مادی، هم معنوی.
انگار هر چه از دنیا میخواهیم درونشان نهفته است.
غاده نقل می کند که:
یك شب در تنهایی همانطور كه داشتم می‌نوشتم، چشمم به یك نقّاشی كه در تقویمی ‌چاپ شده بود، افتاد. یكی از نقّاشی‌ها زمینه‌ای كاملا سیاه داشت و وسط این سیاهی، شمع كوچكی می‌سوخت كه نورش در مقابل این ظلمت، خیلی كوچك بود. زیر نقّاشی به عربی شاعرانه‌ای نوشته شده بود:

«*من ممكن است نتوانم این تاریكی را از بین ببرم، ولی با همین روشنایی كوچك، فرق ظلمت و نور و حق و باطل را نشان می‌دهم و كسی كه دنبال نور است، این نور هر چقدر كوچك باشد، در قلب او بزرگ خواهد بود*».

آن شب، تحت تاثیر این شعر و نقّاشی خیلی گریه كردم.

هنوز پس از گذشت این مدّت، نمی‌توانم نهایت حیرتم را در اوّلین برخورد با شاعر آن شعر و نقّاش آن تصویر درك كنم. او كسی نبود جز «مصطفی چمران»… .

هر چه از جذابیتش بگویم کم است باید خواند تا درک کرد.

این روزها تو را
با برگ ریزان
نارنجی رنگ
پاییز
آرزو کردم.
و نشاندم
کنار
تمام بی قراریهایم
چشمهایت را
می خواهم با اولین
باران پاییزی
دوباره
عاشقت شوم
میخواهم
این بار
مهر بانوی پاییزی
شاعرانه هایم را برای چشمانت بسراید.
پس
منتظرت می مانم
دلتنگ و غمگین
اما امیدوار.

#به_قلم_خودم
#امام_حسنی_ام
#پرنیا

اجازه نزدیک شدن به آنجا را نداری.
از همان دورادور تا چشم کار میکند تاریکی است.
و مظلومیت به بلندای تمامی تاریخ.
از دور که نگاه میکنی نا خودآگاه اول به دنبال نشانی از حضرت مادر هستی.
و
بیت الاحزان.
بعد از ناامیدی از این همه ناپیدایی، به دنبال فرزندان.
شجره طیبه.

اینجا بین این همه تاریکی، دیدن انوار پر ز نورانیت و قداست چشم بصیرت میخواهد و پای در طریق دل گذاشتن.
نام ائمه بقیع را که میشنوی یاد غربت و مظلومیت امام مجتبی قلبت را آتش میزند.
کجا میتوان باور داشت در خانه بودن و غریب بودن را.
محبت امام مجتبی پیچیده شده است میان قلبهایی که بدون وقفه به عشق امام حسین چهل روز را سیاه برافراشتند .
من حسینی شده دست امام حسنم

دستمال برداشته ام و تند تند تاریکی های درون را دستمال می کشم تا شاید آنچه از غم بردلم سنگینی می کند را بزدایم.
آنگاه پای دل را بر می دارم و خود را پشت حصارهای بقیع می رسانم، هیهات از این همه غربت و مظلومیت.
السلام علیک یا ابامحمد یا امام حسن مجتبی
دست در دست آن همه خاموشی و سکوت بقیع را قدم می زنم.
کاش ضریحی بود و دخیلی می بستم.
عمریست دخیلم به ضریحی که ندارید

پ ن. «دینی بود بر گردنم آقا، ادا نشد ولی قدری از سنگینی غم آخر ماه صفر را زدود هر چند اندک».

امسال نیز پا به پای صبوریتان، صبر میکنم!

ای صبورترین مسافر اربعین؛

اللهم عجل لولیک الفرج

لحظه هایم

عاشورا همگی سیاه می پوشند

و غصه ها اشک ریزان ،

دست در دست

غریبانه های

به جای مانده از کربلا

تمام این قرن ها را

سینه می زنند

خورشید ،

در سوگ خورشید می نالد

مگر می شود انتهای غم هایت را به نظاره نشست

وقتی هنوز هم مظلومیت فریاد می زند

وقتی

زمین در انتظار قیام دوباره

انتهای تاریخ را

آذین می بندد

وقتی صدای حرمله های زمان

گوش کودکان بی گناه را کر می کند

أین طالب بدم المقتول بکربلا

«از فتنه ها و وسوسه های زیاد شهر»

«إنی أعوذ بالحرم شاه کربلا»