تسنیم

فراق

وقتی آدمی کسی را دوست دارد، هر کاری می‌کند تا در آسایش باشد. تمام خودش را می‌گذارد. هر آنچه از دستش برمی‌آید را انجام می‌دهد، مبادا لحظه‌ای اذیت شود و آزار ببیند. اگر ببیند کسی او را اذیت می‌کند هر کاری می‌کند تا مانع شود. اما امان از آن لحظه‌ای که هیچ کاری از دستش برنیاید.، ممکن است حیرت کند و آن لحظه هیچ‌وقت از ذهنش بیرون نرود.

فاطمیه که می‌شود روضه تحیر مهمان همیشگی خانه دلم است. درب خانه ولی خدا را که آتش می‌زنند به زور وارد خانه می‌شوند. حضرت زهرا سلام الله علیها را کتک می‌زنند و غلاف شمشیر بر گردن مولا می‌بندند. همین ساعت روضه تحیر امام مجتبی علیه السلام می‌شود. متحیر است بین اینکه چه کار کند. یک عده پدر را می‌زنند و یک عده مادر را. همین می‌شود که هر سال فاطمیه دلم به دنبال روضه تحیر امام مجتبی علیه السلام کوچه‌های مدینه را قدم می‌زند.

حالا اگر آدمی کسی را خیلی دوست بدارد. سخت‌ترین لحظه عمرش زمانی است که بخواهد مدتی از او دور باشد. امان از آن لحظه‌ای که بخواهد برای همیشه از او جدا شود. اگر آن عزیز تنها کسی باشد که آدمی دارد و تنها کسی باشد که او را درک می‌کند. دیگر هر چند مجبور است به زندگی ادامه بدهد اما هیچگاه آن آدم سابق نمی‌شود.

در روایت است که وقتی امام علی علیه السلام حضرت زهرا سلام الله علیها را دفن کردند. کار دفن که تمام می‌شود. دستان مبارک را از خاک قبر پاک کردند و فرمودند:«عن صفیتک صبری». صبرم در فراق فاطمه اندک شده است. اوج محبت و عشق اهل بیت است و چه سخت است برای مولا مفارقت با حبیبه خدا. همین است که فاطمیه آغاز غربت مولایمان می‌شود.

#به_قلم_خودم
#پرنیا
#روایت_روضه