#به قلم خودم #پرنیا بهشت خانه آقا موسی بن جعفر منت بر سر زمینیان گذاشتید آن هنگام که با قدومتان سبز گردانیدید دامن نجمه خاتون را و اشتیاق بی پایان برادر از وجودتان چه عاشقانه وصف مینماید این مهر، خواهر برادری را. بانوی آینه ها، آفتاب رخشان مردمان کویر. فاطمه گونه، معصومه ای که دل در گرو بی قراری برادر گذاشتید تا آرامش از وجود امام خود گیرید. صحن و سرای حرم مقدستان چه بهشت بی نظیری است که وام از حریم قدسی برادر بزرگوارتان می گیرد. آینه های صحن مطهرتان حکایت از دلتنگی بی انتهایتان از دوری امام خود دارند. و این روزها چه رازها در سینه می پرورانند از درد مردمانی که زیر سیاهی چادرتان متبرک می گردانند روزگار خود را. دیرزمانی است می اندیشم به سعادت مردمانی که با اشتیاق میزبانتان گشتند، بوی یاس وجود مقدستان همراه با کوله باری از حکمت و علم، خوش به سعادتشان. هیچگاه از خاطر نخواهم برد خاطره اولین زیارتتان را، بارها اندیشیدم به معنای«اشفعی لنا فی الجنة». آنجا بود که اشک ریختم بر غریبی بانوی مصیبت های کربلا. که چگونه بانو نتوانستید بدون برادر تاب بیاورید اما بدون برادر برگشتید. که چگونه خارهای بیابان شرمسار از صبوریتان گشتند. 
#به قلم خودم
#پرنیا
گاهی اوقات یواشکی کنج خاطراتم را میگیرم آرام آرام میروم تا به تو میرسم.
همان دخترک بازیگوش با لباس های چین چین گل گلی.
با یاس های کوچک روی موهایش.
همان دخترک درون آینه که عصرهای کشدار تابستان را با گوشواره های گیلاس سپری میکرد.
مثل شاهزاده های درون قصه ها لباس پفی صورتی میپوشید با کفش های شیشه ای.
تمام رویاها را بدون خستگی میدوید.
کوچه های زندگی پر از عطر موهای بافته شده اش بود.
یادش بخیر وقتی گل های شمعدانی خانه مادربزرگ از کنار حوض فیروزه ای گل میداد شیطنتت گل میکرد و یکی یکی گل ها را به دستان آب میسپردی.
آنگاه مادربزرگ با مهربانی موهایت را شانه میکرد و کلی نصیحت را آویزه گوش هایت.
خلاصه امروز با تو تمام خاطرات کودکی هایم را قدم زدم.
با هم در گوش قاصدک کلی سفارش کردیم و به دست باد سپردیم.
باشد تو را برای همیشه در قلبم میگذارم کنار تمام عاشقانه های دخترانه ام.
*دخترانگیهای وجودتان را همیشه سرحال نگه دارید*
#به قلم خودم
#پرنیا
قدم زدم
تمام سنگفرش خیابان را
به امید نگاهت
چشم در چشم عابران دوختم
یکی یکی
انگار گمشده بودی
پشت برق نگاه کودکی سرگردان
*آقا گل بدهم*
چقدر جای ات بین قلب کوچکش خالی ست
دست به دعا برداشتم
تو را دوباره آرزو کردم
*گمشده ام بین گلهایت نیست*
در چشمانم غرق شد
*آقا گل بدهم*
بگذار چشمانت را میان گلهایش بکارم
تو
همان نگاه معصومانه کودک بودی
همان دستان کوچکش
تو
گم نشده بودی
من
سالها خودم را گم کرده بودم
*گلهایت برای همیشه برای من*
#به قلم خودم
#پرنیا
دانه های ریحان را در دستانش می ریزد، نگاهی به آنها میکند تا ببیند آیا هنوز هم سالم هستند.
این دانه ها را پارسال خریده بود.
مقداری از آنها باقی مانده بود، قصد داشت امسال آنها را در باغچه بکارد تا سبزی و زینت سفره های غذایشان شود.
خیلی دوست داشت خودش سبزی بکارد، از این کار لذت میبرد.
بعد از چند روز که دانه ها سبز می شدند، وقتی برای چیدن آنها میرفت از اینکه دست رنج خودش بود لذتش چند برابر می شد.
وقتی میان خانه بوی ریحان میپیچید روحش را تازگی نوازش میکرد.
از تصور آن شادی وجودش را فرا گرفت.
همیشه دوست داشت خانه اش بوی زندگی بدهد.
وقتی کسی از در خانه داخل می آید بداند که زندگی جریان دارد.
بوی غذای تازه در خانه بپیچد و بوی عشق.
آشپزخانه را دوست داشت، جایی بود که میتوانست صادقانه عشقش را به خانواده اش ثابت کند.
از خانه هایی که همه در و دیوارش بوی ناامیدی میداد بدش می آمد.
انگار اهل خانه به زور با هم روزگار میگذراندند.
یادمان باشد فرصت با هم بودنمان کم است پس بهترین ها را برای هم فراهم کنیم.
یادمان باشد «دنیا مزرعه آخرت است».
پس این دنیا را همچون زمین حاصلخیزی در نظر بگیریم و تا میتوانیم از آن استفاده کنیم.
خوبیها را بکاریم و به دیگران هدیه بدهیم.
یادمان باشد زندگی کنیم و زندگی هدیه بدهیم.
اینجا گلها بدون منت باران شکوفه میدهند
و با دست نسیم موهایشان را می بافند.
اینجا ظهرهای تابستان، یاد شیطنت های کودکیهایمان ذهنم را قلقلک میدهد.
چقدر این خانه دوست داشتنی است.
بوی مهربانیهای بی دریغ مادرم، بوی خوش نان تازه، بوی بچگی هایمان.
انعکاس دستهای زحمت کش پدرانه درون چشمهایمان،
قصه شرمساری شرجی از مردانگی های قهرمان زندگیمان.
اینجا خانه پدری است. تنها تکیه گاه امن این دنیای پر هیاهو.
جایی که انتهای تمام دلتنگی هاست، انتهای تلخی ها، غصه ها.
اینجا عاشقانه هایم را دوباره از سر می گیرم .
پ.ن:قبل از اولین باران پاییزی اینجا گلی سبز میشود بدون برگ و ساقه که به آن گل بی منت بارون میگویند.
آخرین نظرات